Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Monachomachia - Przykładowe wypracowania

zawarty w Monachomachii Ignacego Krasickiego

    Ignacy Krasicki napisał „Monachomachię” w 1778 roku. Wydał ją anonimowo, ponieważ spodziewał się, jak żywiołowa może być reakcja odbiorców tego dzieła, ci jednak bez problemu rozpoznali styl pisarza. Satyra na stan duchowny, jakiej dopuścił się ówczesny proboszcz, uznana została za oburzającą i w efekcie Krasickiemu odebrano jego kościelną godność i związany z nią majątek. Odebrano ten utwór jako próbę potępienia i oczernienia wszystkich duchownych, jednak nie to było celem Krasickiego, który, oczywiście, pokazał wady polskiego duchowieństwa zakonnego, jednak zrobił to po to, by wskazać, że problem taki istnieje i należy coś z nim zrobić.
    Bohaterowie „Monachomachii” to zakonnicy z dwóch klasztorów: dominikanów i karmelitów bosych. W miasteczku, w którym toczy się akcja, klasztorów jest w sumie dziewięć, co w porównaniu do trzech karczm jest liczbą nieco przytłaczającą.

W tej zawołanej ziemiańskiej stolicy
Wielebne głupstwo od wieków mieszkało;
Pod starożytnej schronieniem świątnicy
Prawych czcicielów swoich utuczało

Założeniami obu klasztorów było życie w ubóstwie, ascezie i kontemplacji życia Jezusa Chrystusa, tymczasem obraz, jaki przedstawia nam autor poematu, jest zgoła odmienny. Wszyscy bohaterowie wiodą próżniacze życie, zapominając o swoich obowiązkach, takich jak odprawianie mszy o świcie („Wtenczas ksiądz przeor, porwawszy się z puchu/ Pierwszy raz w życiu Jutrzenkę obaczył”), zgłębianie Pisma i czytanie pobożnych ksiąg (karmelici nawet nie wiedzą, gdzie jest biblioteka w ich klasztorze), dawanie przykładu innym, świeckim ludziom. Zakonnicy są leniwi, próżni, notorycznie nie wypełniają swoich obowiązków, bo zamiast odprawić mszę, wolą się wyspać, są zacofani i, jak ojciec Rajmund, wierzą w zabobonne wróżby; zamiast


Komentarze

    5 + 1 =