Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Monachomachia - Przykładowe wypracowania

eposu są ludźmi o wielkiej sile i odwadze, którzy dokonali wielkich czynów. Charakteryzowani są przez swoje działania. Krasicki opisuje nie rycerzy, ratujących z opresji księżniczki i walczących za ojczyznę, a mnichów, którzy całe życie pędzą w klasztorach na piciu trunków i spaniu. Ich charaktery, zgodnie z zasadą, przedstawia przez ich czyny:

Ryknął Gaudenty jak lew rozjuszony, (...)
Żadnemu z ojców, braci nie przebaczył:
Padł i mecenas, z krzesłem wywrócony,
Definitora za kaptur zahaczył,
Łukasz, raniony, zwinął się w trzy kłęby,
Stracił Kleofasz ostatnie trzy zęby.

Przez efekty działań ojca Gaudentego poznajemy jego siłę i agresję. Bohaterowie, jak w eposach, wygłaszają przemówienia, jednak ich tematy nie dotyczą bohaterstwa i wielkich wyczynów, a drobnej i absurdalnej sprzeczki z drugim zakonem. Ich tematy są błahe, ale niezmiennie wypowiadane są w stylu podniosłym.
    Opis bitwy mniszej jest równie dramatyczny, co walk między Trojanami a Grekami. Krasicki, tak samo jak Homer, najpierw opisuje ogólną sytuację: „Miejsce dysputy zastał placem wojny,/ jeden drugiego rani i kaleczy”, „Lecą sandały i trepki, i pasy,/ wrzawa powszechna przeraża i głuszy”; później zaś pokazuje działania konkretnych postaci: „Wziął w łeb od razu, nasz rycerz spokojny./ (...) Jak się zawinął, i z boku, i z góry,/ Za jednym razem urwał dwa kaptury.”. Ojca Gaudentego porównuje do postaci starożytnej: „Tak niegdyś sławny mocarz Palestyny/ Oślą paszczęką gromił Filistyny.”, co parodiuje słynne homeryckie porównania.
    Ignacy Krasicki w swoim poemacie heroikomicznym „Monachomachia” poprzez parodię eposu bohaterskiego piętnuje wady środowisk zakonnych, które żyją niezgodnie z regułami swoich zakonów. Parodia jest tutaj więc tylko środkiem, nie zaś ostatecznym celem utworu.

Obraz duchowieństwa polskiego


Komentarze

    7 + 5 =