Zbiór „Sonetów do Laury” (lub inaczej „Canzoniere”) obejmuje 366 utworów. Całość dzieli się na dwie części. Pierwsze 263 liryki pisane są „na cześć Madonny Laury żywej”, kolejne – „na cześć Madonny Laury umarłej”. Sonety Petrarki to liryczna opowieść o wielkiej, niespełnionej miłości. Możemy zakładać że piękna muza poety istniała naprawdę. Podmiot liryczny podaje dwie ważne daty dotyczące jej życia. Jedna z nich wyznacza moment pierwszego spotkania z ukochaną: „Rok tysiąc trzysta dwadzieścia i siedem, / Dzień szósty kwietnia o rannej godzinie / Wszedłem w labirynt, dotąd nie wyszedłem.” Kolejna wskazuje dokładnie na moment śmierci Laury: „Bo w roku tysiąc trzysta czterdziestym i ósmym / Roku, szóstego kwietnia, ranną porą / Duchowe siły z tego ciała uszły.” W sonetach nie znajdziemy jednak opisów jakichkolwiek wydarzeń, spotkań (prócz tego pierwszego), rozmów, (podmiot liryczny „rozmawia” jedynie ze zmarłą Laurą) czy potajemnych schadzek.
Głównym tematem wierszy są wewnętrzne przeżycia podmiotu lirycznego, historia miłości tragicznej, bo niemożliwej do spełnienia i jednocześnie trwalszej niż śmierć. Trudno o szczegółowe streszczenie przeżyć i przemyśleń zakochanego. W pierwszy sonetach dominują opisy wyglądu ukochanej. Poeta podkreśla urodę wybranki serca. Laura ma złote włosy, promienne oczy i jasną twarz. Zwraca uwagę jej dumna postawa, wdzięczny chód i uroczy śmiech. Są to jednak nieliczne szczegóły wyglądu kobiety. Petrarka stara się ukazać „duchowy” portret ukochanej, często pisze o blasku otaczającym jej postać, przyrównuje do aniołów. Nieziemska uroda Laury tłumaczy nagły zachwyt jakiego doznał poeta podczas pierwszego spotkania z ukochaną. W opisach przeżyć wewnętrznych łatwo zauważyć powtarzające się kontrasty. Zakochany czuje palący go żar miłości, jego wnętrze
Głównym tematem wierszy są wewnętrzne przeżycia podmiotu lirycznego, historia miłości tragicznej, bo niemożliwej do spełnienia i jednocześnie trwalszej niż śmierć. Trudno o szczegółowe streszczenie przeżyć i przemyśleń zakochanego. W pierwszy sonetach dominują opisy wyglądu ukochanej. Poeta podkreśla urodę wybranki serca. Laura ma złote włosy, promienne oczy i jasną twarz. Zwraca uwagę jej dumna postawa, wdzięczny chód i uroczy śmiech. Są to jednak nieliczne szczegóły wyglądu kobiety. Petrarka stara się ukazać „duchowy” portret ukochanej, często pisze o blasku otaczającym jej postać, przyrównuje do aniołów. Nieziemska uroda Laury tłumaczy nagły zachwyt jakiego doznał poeta podczas pierwszego spotkania z ukochaną. W opisach przeżyć wewnętrznych łatwo zauważyć powtarzające się kontrasty. Zakochany czuje palący go żar miłości, jego wnętrze
