Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Apokalipsa św. Jana - Sposób ukazania końca świata w literaturze. Omów na wybranych przykładach

opowiada, że zawsze był z nią, ponieważ pozwała mu zapracować na chleb, dlaczego więc ma mu się nie przydać w Niebie? Stanowczo mówi, że nie odda siekiery, ale i tak musi to zrobić – aniołowie nie dają mu wyboru. Ludzie przynoszą ze sobą także inne rzeczy – pamiątki po bliskich, takie jak fotografie czy listy. Ze wszystkim muszą się rozstać.
    Atmosfera wiersza jest całkiem inna niż opisanych przeze mnie do tej pory tekstów apokaliptycznych. Bohaterowie utworu zdają się nie czuć lęku przed sądem, raczej smutek, zagubienie i irytację, ponieważ muszą rozłączyć się z tym wszystkim, co dotyczyło ich za życia. Wydają się nie rozumieć Boskiego rozporządzenia, ponieważ wydaje im się, że w niebie także będą potrzebować tego wszystkiego, co było im drogie na ziemi. Nie widzimy tutaj wielkich tragedii ludzkości w typie katastrof i ogólnego cierpienia, jesteśmy świadkami zwyczajnych, ludzkich problemów, które w obliczu Boga są drobnostką, ale dla oczekujących na Sąd ludzi są całym ich światem, jedynym, co im pozostało. Bóg i aniołowie jawią się odbiorcy jako biurokratyczna siła, która nie potrafi ustąpić, by poprawić ludziom samopoczucie. Taka wizja końca świata zdecydowanie odbiega od tej znanej z Biblii.
    Autorski obraz zagłady ziemi przedstawili pisarze fantasy Neil Gaiman i Terry Pratchett w „Dobrym Omenie”. Głównymi bohaterami powieści są anioł Azirafal i diabeł Anthony Crowley, którzy od wieków mieszkają na ziemi i tak bardzo przyzwyczaili się do takiego życia, że kiedy dowiadują się, iż ma nastąpić koniec świata, robią wszystko, by udaremnić Boski Plan. Antychrystem, który ma doprowadzić do zagłady, jest jedenastoletni chłopiec, Adam Young, który nie ma najmniejszego pojęcia o swojej roli i wiedzie normalne, spokojne życie na brytyjskiej wsi,


Komentarze

    2 + 2 =