Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Exegi monumentum - interpretacja


Autorem pieśni jest rzymski poeta Horacy. Jest on zaliczany do przedstawicieli rzymskiej liryki. Horacy to syn wyzwoleńca, kształcił się w Rzymie i w Atenach. Znany jako autor licznych pieśni lirycznych i satyr. Styl jego wypowiedzi to forma dialogu – rozmowy z anonimowym rozmówcą. Hasła przewodnie jakimi posługiwał się Horacy to:

Non omnis moria – nie wszystek umrę

Carpe diem – chwytaj dzień, nie pytaj próżno.

Po motywy horacjańskie bardzo często sięgał Jan Kochanowski w swojej twórczości.

Pieśń rozpoczyna się sławnym powiedzeniem często używanym także w potocznej mowie – wystawiłem sobie pomnik trwalszy niż ze spiżu. Autor sugeruje, iż pozostawia po sobie nieocenione dobra, które przetrwają przez wieki. Pamięć o nim oraz dzieła jakie pozostawi przetrwają nienaruszone przez całe wieki:

Ani go deszcz trawiący, ani Akwilony

Nie pożyją bezsilne, ni lat niezliczony

Szereg, ni czas lecący w wieczności otchłanie.

Autor jest przekonany o nieśmiertelności swoich czynów:

Nie wszystek umrę, wiele ze mnie tu zostanie

Poza grobem.

Autor przyznaje się do swojego niskiego pochodzenia ale zaraz potem dodaje z dumą, iż ludzie będą pamiętać, iż wybił się na wyżyny i że to właśnie on jako pierwszy zasłużył się w swojej twórczości, przynosząc ją na ziemie Italów :

Gdzie z szumem się Aufidus rozhukany toczy,

Gdzie Daunus w suchym kraju rządził polne ludy,

Tam o mnie mówić będą, że ja, niski wprzódy,

Na wyżyny się wzbiłem i żem przeniósł pierwszy

Do narodu Italów rytm eolskich wierszy.

W swoim wierszu autor zwraca się także do muzy greckiej tragedii Melpomeny, której zawdzięcza swój talent oraz swoje wszelkie zasługi :

Melpomeno, weź chlubę, co z zasługi rośnie,

I delfickim wawrzynem wieńcz mi skroń radośnie.


Komentarze

    4 + 9 =