Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Apokalipsa św. Jana - Sposób ukazania końca świata w literaturze. Omów na wybranych przykładach

podmiot liryczny nazywa strasznym, co sugeruje, że należy bać się Sądu. Podmiot liryczny broni jednak tych, którzy mają zostać osądzeni przez Boga. Ludzie przeżywają w swym życiu wiele cierpień, a Bóg wcale na to nie reaguje, mimo błagań, próśb i wezwań wiernych. Świat jest pełen zła, a życie w nim jest męczarnią, jednak to zło nie jest jedynie wynikiem ludzkich działań. Według podmiotu lirycznego Bóg zgadza się na istnienie zła w świecie i powstało ono wraz ze stworzeniem dobra, a więc Stwórca jest współodpowiedzialny za grzechy ludzi. Kasprowicz przy pomocy stylizacji apokaliptycznej skarży się na świat upadku wszelkich wartości, w którym nie da się żyć, ponieważ panuje w nim zło i żąda, by Bóg poczuł się także odpowiedzialny za to, co dzieje się na ziemi. Postawa taka jest typowa dla epoki, w której tworzył ten poeta – młodej polski. Wraz z końcem XIX wieku wielu wrażliwych twórców przewidywało koniec takiego świata, jaki znali, a otaczającą rzeczywistość interpretowali jako upadek cywilizacji.
    Nieco odmienną wizję apokalipsy, a właściwie samego Sądu Ostatecznego i tego, co go bezpośrednio poprzedza, ukazuje Zbigniew Herbert w wierszu „U wrót doliny”. Tytułowa dolina jest Doliną Jozafata, miejscem, gdzie odbyć ma się ostateczne rozliczenie ludzi z ich czynów. Bóg zbawi tych, którzy nad miłości ziemskie przedkładali miłość do Niego, tymczasem u wrót doliny zjawiają się ludzie, którzy nie mogą rozstać się ze swoimi ziemskimi sprawami. Aniołowie stróże nazwani są bezwzględnymi, a ich praca jest trudna – muszą rozłączać ludzi z ich ukochanymi. Oddzielają dzieci od matek, ponieważ „jak się okazuje/ będziemy zbawieni pojedynczo”. Staruszce zabierają kanarka, który był jej przyjacielem za życia. Drwalowi chcą odebrać siekierę, ale ten stawia opór:


Komentarze

    8 + 7 =