Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Biały mustang - Problematyka

„Biały mustang” to powieść Sat-Okha czyli Stanisława Supłatowicza, która została wydana w 1959 r. i jest zbiorem opowiadań i legend plemienia Szawanczów, wśród których wychowywał się autor. Nie bez znaczenia jest to, że urodził się on w Kanadzie, w osadzie Indian w dorzeczu rzeki Mackenzie.

Głównym bohaterem „Białego mustanga” jest Ostry Wiatr – wyśmienity, dzielny wojownik, który jest niesłychanie zwinny i silny. Cechuje go też mądrość i zaradność. W stosunku do innych jest sprawiedliwy i szlachetny. Jego serce zdobywa Pahajo – córka Ducha Górskich Wodospadów i aby zdobyć jej rękę, będzie gotowy podjąć się każdego, nawet najtrudniejszego, wyzwania – tym okaże się schwytanie nieposkromionego dotychczas Białego Mustanga.

Zadanie to, choć trudne, wcale nie zraża wytrwałego wojownika. Jest zdeterminowany i gotowy na wszystko, by tylko pojąć za żoną piękną Pahajo. Przeszkody, jakie pojawiają się po drodze (dół wykopany przez starca Isokę), wcale go nie zrażają czy zniechęcają, lecz skłaniają do jeszcze bardziej wzmożonego wysiłku. Wizja obiecanej nagrody wydaje się uśmierzać ból i mobilizować wojownika do dalszej pogoni za Białym Mustangiem. W końcu też jego trud zostaje nagrodzony i otrzymuje rękę ukochanej kobiety.

Legenda „Biały mustang” kryje w sobie pewien morał – uczy nas, że bycie wytrwałym i dążenie do słusznego celu popłaca. Ci, którzy mają dobre serce i wierzą, że uda im się zrealizować swoje marzenia, w końcu mimo przeszkód osiągają cel, gdyż dobry los im w tym pomaga. Wyłącznie jeżeli się nie poddamy i wytrwale będziemy dążyć do raz obranego celu, w końcu uda nam się go zrealizować. Dzięki sile woli i gotowości do najwyższego poświęcenia możemy osiągnąć to, co dla innych jest trudne do zdobycia.

Bardzo istotna jest jednak także przestroga Gakaskcha, który na końcu legendy oznajmia Ostremu Wiatrowi, że jeśli stanie się zły, niegodziwy, to utraci to wszystko, co osiągnął. Należy więc pamiętać, że aby cieszyć się z rzeczy, które osiągnęliśmy, musimy mieć na uwadze trud, który nas do nich prowadził i pamiętać, ile poświęcenia wymagała realizacja naszych planów. Musimy umieć docenić to, co mamy i widzieć w tym wartość, której nie należy niszczyć. Jeżeli zapomnimy o tym i w nasze życie wkradnie się zło i niegodziwość. zaprzepaścimy wszystko, co zdobyliśmy. Warto więc umieć zachować pokorę, nie być pysznym i zachłannym.