Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Literatura II wojny światowej

1945). 

Jeżeli chodzi o prozę to głównie są to opowiadania (zbiór T. Borowskiego "Pożegnanie z Marią" i "Kamienny świat", "Medaliony" Z. Nałkowskiej, "Opowiadania wybrane" K. Filipowicza), pamiętniki ("Pamiętnik z powstania  warszawskiego" M. Białoszewskiego, "Dzienniki" Z. Nałkowskiej), powieści obozowe i nie tylko ("Inny świat" G. Herlinga-Grudzińskiego, "Dymy nad Birkenau" S. Szmaglewska, "Jezioro Bodeńskie" S. Dygat, "Kolumbowie rocznik 20" R. Bratny), proza paradokumentalna ("Zdążyć przed Panem Bogiem" H. Krall, "Rozmowy z katem" K. Moczarski, "Medaliony" Z. Nałkowska, "Kamienie na szaniec" A. Kamiński). Proza z okresu wojennego miała na celu dokładne opisanie rzeczywistości, życia obozowego, czy w okupowanych miastach, czy na wsiach polskich i granicznych ("Malowany ptak" J. Kosiński), cechuje ją z reguły brak emocjonalności, zawieszenie odautorskiego komentarza, brak oceny i wartościowania. Proza ta zakładała suche podanie faktów, miała opisać dramatyczne wydarzenia, dehumanizację, odarcie z godności, relację kat-ofiara i relację, jak ofiara staje się katem dla słabszych. Ocena moralna postępowania ludzi w warunkach, takich jakie miały miejsce w obozach pracy podczas II wojny światowej jest niemożliwa i niesprawiedliwa. Sporo kontrowersji wywołały opowiadania obozowe T. Borowskiego, w których bohater ma na imię tak, jak autor (ale nie jest z nim tożsamy!) i jest cyniczny, walczy o swoje, nie jest współczujący, pragnie przeżyć, nawet jeśli oznacza to wysłanie na śmierć innych.

Proza paradokumentalna tworzyła zbiór opowieści ludzi, którzy przeżyli obóz. Autorzy ograniczali się do stawiania pytań, całkowicie zawieszali komentarz. Efektem są tak wstrząsające relacje, jak w "Medalionach" ("Profesor Spanner", "Przy torze kolejowym",


Komentarze

    3 + 10 =