Gałczyński Konstanty Ildefons

Konstanty Ildefons Gałczyński (1905-1953) urodził się 23 stycznia 1905 roku w rodzinie drobnomieszczańskiej. W dzieciństwie wyjechał z Warszawy i wraz z rodziną zamieszkał w Moskwie (lata 1914-18). Po powrocie do kraju studiował filologię angielską i klasyczną na Uniwersytecie Warszawskim. Za debiut Gałczyńskiego uważa się wiersz „Wiatr w zaułku”, wydrukowany w 1923 roku na łamach czasopisma „Twórczość Młodej Polski”. Młody poeta związał się z grupą literacką „Kwadryga”, współpracował też z satyrycznym tygodnikiem „Cyrulik Warszawski”. W 1930 roku poślubił Natalię Awałow. W kolejnych latach Gałczyński pracował m.in. w Berlinie (jako attache kulturalny) i Wilnie. Do Warszawy powrócił w 1936 roku. Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany do wojska. Brał czynny udział w walkach, trafił też do niewoli radzieckiej (później do niemieckiego obozu jenieckiego). Po zakończeniu wojny przebywał m.in. w Brukseli i Rzymie. Po powrocie do Polski w 1946 roku nawiązał współpracę z takimi czasopismami jak: „Bluszcz”, „Tygodnik Powszechny”, „Odrodzenie”. Wiele utworów Gałczyńskiego powstawało podczas pobytu poety na Mazurach (słynna leśniczówka „Pranie” nad Jeziorem Nidzkim). Poeta zmarł 6 grudnia 1953 roku w Warszawie, pochowano go na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Twórczość:

1929 – „Porfirion Osiełek czyli Klub Świętokradców”, „Koniec świata. Wizje świętego Ildefonsa czyli Satyra na Wszechświat”
1931 – „Bal u Salomona”
1934 – „Ludowa zabawa. Komiczniak poetycki”
1948 – „Zaczarowana dorożka”
1946 (do 1950) – cykl „Zielona Gęś”
1949 – „Ślubne obrączki”
1950 – „Wielkanoc Jana Sebastiana Bacha”
1951 – „Niobe”
1952 – „Wit Stwosz”, „Kronika Olsztyńska”
1953 – „Pieśni”
1954 – „Chryzostoma Bulwiecia podróż do Ciemnogrodu”

Źródło: streszczenia.pl