Duszyńska Julia

Biografia

Julia Duszyńska urodziła się 24 kwietnia 1898 roku w Wolsku w Rosji, zmarła 16 listopada 1948 roku w Otwocku. Autorka wielu książek dla dzieci. Ukończyła gimnazjum w Warszawie. W 1915 roku razem z rodzicami przebywała na Kaukazie, a po wojnie wróciła z powrotem do Polski. W 1919 roku wyszła za mąż i zamieszkała w Rohatyniu. Tam pracowała jako nauczycielka, wykładała języki obce i historię. Do Warszawy wróciła w 1925 roku i zajęła się pracą literacką. Od 1935 do 1939 roku była członkiem zespołu redakcyjnego pisma „Słonko”. W czasie II wojny światowej mieszkała w Warszawie. Jeszcze podczas wojny, w 1942 roku, zachorowała na gruźlicę i pojechała leczyć się do Otwocka. Współpracowała z „Płomykiem” i „Płomyczkiem”. 

Charakterystyka twórczości

Julia Duszyńska debiutowała w 1927 roku opowiadaniem dla dzieci pt. „Słoń Duda”. Wybrane utwory dla dzieci to: „Szarusia” (1938), „Pan Cicapcia” (1939), „Cudaczek – Wyśmiewaczek” (1947), „Dziwna historia o aucie Leokadii” (1948), „Baśń o Szymku, Tymku i żywej wodzie” (1949), „O ciekawym wróbelku” (1955). 

Poza twórczością literacką Julia Duszyńska była autorką czytanek szkolnych, a także podręczników metodycznych do nauki języka polskiego i historii. Podręczniki, które opracowała Julia Duszyńska to m.in.: czytanka polska dla III klasy z 1934 roku – „Wieś i miasto”, czytanka dla II klasy z 1935 roku – „Nasze miasto”, czytanka polska dla IV klasy z 1935 roku – „U progu Polski”. Była autorką podręcznika „Czytanki polskie” (1936) dla III klasy szkoły powszechnej oraz czytanki polskiej dla II klasy z 1937 roku – „Nasza wieś”. Julia Duszyńska była także współautorką „Elementarza dla I klasy szkół powszechnych” (1937 i 1938). 

Źródło: streszczenia.pl