Dostojewski Fiodor

Fiodor Dostojewski urodził się 30 października 1821 roku w Moskwie. Był pisarzem specjalizującym się w prozie psychologicznej, synem właściciela dwóch wiosek: Darowoje i Czeremosziny. Matka pisarza umarła w 1837 roku, a rok później Fiodor wstąpił do Wojskowej Szkoły Inżynieryjnej mieszczącej się w Zamku Michajłowskim w Petersburgu, którą ukończył w 1843 roku. Po roku służby w wojsku jako inżynier-podporucznik zdecydował się zrezygnować z kariery wojskowego i rozpocząć karierę literacką. W roku 1846 powstała pierwsza z jego książek „Biedni ludzie”, która wzruszyła samego Bieleńskiego, co ułatwiło autorowi uzyskanie sławy. Kolejnymi książkami były: Sobowtór, Białe noce, Nietoczkę Niezwanową, Gracza. Fiodor Dostojewski należał także od roku 1849 do Koła Pietraszewskiego, gdzie krytykowano rządy carskie, zacofanie kulturowe i ekonomiczne państwa. W 1849 roku członkowie tego stowarzyszenia zostali aresztowani przez funkcjonariuszy III Oddziału Ochrany. Po areszcie w twierdzy aleksandryjskiej został skazany na karę śmierci. Egzekucja miała odbyć się 22 grudnia 1849 roku, jednak car w ostatniej chwili zmienił karę na zesłanie oraz służbę wojskową w stopniu szeregowca. W 1850 roku został osadzony w katordze w Omsku. Spędził tam cztery lata swojego życia. Po odbyciu aresztu wcielono go do siódmego batalionu liniowego w Semipałatyńsku w Kazachstanie. Przeżycia związane z tym wydarzeniem Dostojewski opisał we „Wspomnieniach z domu umarłych”. 6 lutego 1857 roku odbył się ślub Fiodora z poznaną w Kazachstanie Marią Isajewską. W 1859 roku Dostojewski został zwolniony z kary zesłania. Osiedlił się w Petersburgu, gdzie redagował pismo Wremię. Zostało ono jednak zlikwidowane w 1863 roku. Zmieniły się również poglądy pisarza, zaczął on potępiać europejski ustrój. Uważał, że to Rosja i prawosławie są jedynym ratunkiem dla Słowian. Przemianę tę widać w „Skrzywdzonych i poniżonych” napisanych po powrocie ze wschodniej Rosji. Największą jednak sławę przyniosła pisarzowi „Zbrodnia i kra”.

Źródło: streszczenia.pl