Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Starożytność

exegi monumentum (jest to tytuł jednego z jego wierszy) – wiary w to, że dzięki poezji można upamiętnić samego siebie.

Na przełomie tysiącleci żył i tworzył Owidiusz. Jego dzieła to m.in.: „Amores” (elegie miłosne), „Medea” (zaginiona tragedia, oparta na sztuce Eurypidesa), „Sztuka kochania” (przewodnik po uwodzeniu), „Metamorfozy” (opisuje cztery wieki ludzkości – złoty, srebrny, miedziany, żelazny, zawiera tam mity zawierające motyw przeobrażenia). Pisywał także bardzo osobiste elegie wygnańcze.

  • cesarska (I-V w. n.e.) - w początkach tego okresu literatura jest pod wpływem retoryki. Historiografia zajmuje się przeszłością lub chwaleniem rodów cesarskich. Na przełomie I i II wieku tworzy Tacyt, największy rzymski historyk. Prozę pisywali Petroniusz ("Satiricon") i Apulejusz ("Metamorfozy"). Poezja jest przesycona retoryką. Silnie rozwija się tragedia oraz pantomima. Na przełomie II i III wieku pojawiają się wielcy pisarze chrześcijańscy, m.in. Tertulian. W III wieku wydarzenia polityczne hamują rozwój literatury. Na przełomie IV i V wieku działa Augustyn z Hippony (Św. Augustyn), powstaje Wulgata - łacińskie tlumaczenie Nowego Testamentu, dokonane przez Hieronima ze Strydonu (Św. Hieronim). Pojawiają się poeci chrześcijańscy - Prudencjusz i biskup Ambroży z Mediolanu. Poezja rzymska cechuje się nadmierną dbałością o formę. Ostatnim wielkim dziełem rzymskiej nauki jest kodyfikacja prawa rzymskiego, dokonana na polecenie cesarza Justyniana przez Triboniana.


Nie należy myśleć, że poza Europą nie rozwijała się żadna literatura. Najważniejsza księga wszystkich chrześcijan - Biblia (gr. biblion – księga) - powstaje między XII w. p.n.e. a I wiekiem n.e. na terenach Azji, Afryki i Europy. Składa się z ksiąg Starego (XII-II wiek p.n.e.) i Nowego (52-98 r. n.e.) Testamentu, napisana była pierwotnie w kilku językach - hebrajskim, aramejskim i greckim. Kanon Biblii chrześcijańskiej zmieniał się na przestrzeni wieków, po raz pierwszy zatwierdzony został w 397 r. na Synodzie Kartagińskim. Odrzucone fragmenty nazywa się apokryfami lub pseudoepigrafami. Mimo tego, że zostały one odrzucone, część wyobrażeń o niektórych wydarzeniach biblijnych znamy właśnie z apokryficznych opisów. W skład Starego Testamentu w kanonie katolickim wchodzi 46 ksiąg, które dzieli się na: historyczne, profetyczne i dydaktyczne. Najstarszymi fragmentami są prawdopodobnie psalmy 90 i 91 oraz Księgi Mojżeszowe i Księga Hioba. Nowy Testament składa się z 27 ksiąg: Ewangelii (św. św. Mateusza, Marka, Łukasza i Jana), Dziejów Apostolskich, ksiąg dydaktycznych (listy apostołów) i Apokalipsy. Stary Testament opisuje historię Narodu Wybranego, Nowy – życie i nauki Chrystusa. Obie księgi zawierają wytyczne moralne, według których należy