Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Starożytność

      a także uzbrojenia są niezwykle szczegółowe. Fabuła jest zamknięta klamrą – rozpoczyna ją gniew Achillesa, kończy wyzbycie się gniewu. Punktem zwrotnym akcji jest śmierć Patroklesa. Rozbudowane porównania, zwane homeryckimi, oraz hiperbolizacje (wyolbrzmienia), pełnią funkcję retardacyjną – spowalniają akcję utworu.


      Sofokles

      • Antygona”

      Treść utworu bazuje na jednym z mitów tebańskich.

      Główną postacią dramatu jest córka Antygona, córka Edypa. Po jego śmierci Tebami rządzić mieli jego dwaj synowie – Polinejk i Eteokles. Polinejk opuścił jednak miasto, a gdy po roku wrócił Eteokles sprawujący wówczas rządy wygnał go z kraju. Polinejk udał się do Argos, gdzie ożenił się z córką króla Adrastosa i namówił go do najazdu na Teby. W trakcie oblężenia miasta zginęli obaj bracia Antygony, władzę objął więc Kreon, brat ich matki. Uznał on Polinejka za zdrajcę i zabronił grzebania jego ciała, Antygona jednak potajemnie złamała zakaz. Wieść o jej czynie dotarła do Kreona, który ukarał ją przez zamurowanie żywcem w grocie. Ślepy wróżbita Terezjasz przekonał go, by ułaskawić bohaterkę, jednak było już za późno – popełniła ona samobójstwo. Zginął także syn Kreona – Hajmon – który nie chciał dłużej żyć bez swojej ukochanej.

      „Antygona” dotyczy odwiecznych rozterek moralnych człowieka: walki o obronę swych przekonań, umiejętności dokonywania wyboru i konfliktu między kierowaniem się uczuciami a rozumem. Głównym motywem utworu jest konflikt tragiczny, uosabiany w postaciach Antygony i Kreona. Oboje kierują się słusznymi zasadami, których jednak nie mogą pogodzić – Antygona działa, chcąc wypełnić prawo boskie (nakazujące grzebać zmarłych) oraz kierując się uczuciami, Kreon uznaje wyższość prawa ludzkiego i kieruje się rozsądkiem, który nakazuje konsekwentnie