Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Literatura II wojny światowej

Proza z okresu wojennego miała na celu dokładne opisanie rzeczywistości, życia obozowego, czy w okupowanych miastach, czy na wsiach polskich i granicznych ("Malowany ptak" J. Kosiński), cechuje ją z reguły brak emocjonalności, zawieszenie adautorskiego komentarza, brak oceny i wartościowania. Proza ta zakładała suche podanie faktów, miała opisać dramatyczne wydarzenia, dehumanizację, odarcie z godności, relację kat-ofiara i relację, jak ofiara staje się katem dla słabszych. Ocena moralna postępowania ludzi w warunkach, takich jakie miały miejsce w obozach pracy podczas II wojny światowej jest niemożliwa i niesprawiedliwa. Sporo kontrowersji wywołały opowiadania obozowe T. Borowskiego, w których bohater ma na imię tak, jak autor (ale nie jest z nim tożsamy!) i jest cyniczny, walczy o swoje, nie jest współczujący, pragnie przeżyć, nawet jeśli oznacza to wysłanie na śmierć innych.
Proza paradokumentalna tworzyła zbiór opowieści ludzi, którzy przeżyli obóz. Autorzy ograniczali się do stawiania pytań, całkowicie zawieszali komentarz. Efektem są tak wstrząsające relacje, jak w "Medalionach" ("Profesor Spanner", "Przy torze kolejowym", "Dno"), celem takiej twórczości było też poznanie psychiki kata, jak ma to miejscie w "Rozmowach z katem" K. Moczarskiego, w których bohaterem jest Jurgen Stroop - SSman, likwidator getta warszawskiego.

Równocześnie z literaturą w Polsce, powstawała literatura emigracyjna. Do twórców tych należeli m.in.:
- W. Gombrowicz ("Trans-Atlantyk" rzecz o Polaku na obczyźnie, uwikłaniu w niedojrzałość)
- J. Tuwim ("Kwiaty polskie")
- J. Lechoń
- M. Kuncewiczowa
- Teodor Parnicki(reprezentujący nurt powieści historycznej "Srebrne orły" 1943)
- Arkady Fiedler ("Dywizjon 303")

Prócz debiutujących w czasie wojny i zaraz po, mamy pisarzy już uznanych, do których